ورزش در میان نابینایان همراه با گل بالیست های موفق آقایان سجاد دهقان و محمد منصور

با نام ایزد دانا و توانا.

 

آن چه در زیر می خوانید، مصاحبه ایست که نشریه گفتگو با دو تن از نابینایان موفق و افتخار آفرین عضو تیم ملی گلبال ایران انجام داده است.

به نام خدا.

خدمت آقایان دهقان و منصوری دو تن از گلبالیست های نابینای کشورمان هستیم که تا کنون افتخارات بسیاری را برای میهن عزیزمان به ارمغان آورده اند.

در ابتدا از آقای دهقان خواهش می کنیم که ضمن معرفی بیشتر خود برای خوانندگان گرامی از فعالیت های خود بگویند.

با نام خدا، سجاد دهقان هستم. 29 سال دارم و از سال 1378 در تیم استانی خود یعنی تیم گلبال استان فارس فعالیتم را به صورت رسمی در این رشته آغاز کرده ام. در سال 1380 بود که در ترکیب اصلی این تیم به صورت عضو ثابت فعالیت خود را ادامه دادم. تا سال 1388 در عضویت این تیم بودم و در این مدت توانسته ام در رده های جوانان و بزرگ سالان در سطح کشوری حدود 33-34 مدال طلا نقره و برنز کسب نمایم.

در همین سال بود که وارد تیم ملی گلبال نابینایان ایران شدم. در طول فعالیتم تا امروز در این تیم توانسته ام مدال های طلا از مسابقات آسیایی که حدود 3 ماه پیش در چین برگزار شد، مسابقات بلغارستان و برنز ترکیه را به دست آورم.

محمد منصوری هستم و 21 سال دارم. عضو تیم ملی گلبال نابینایان بوده و به تازگی توانسته ام از تیم گلبال جوانان وارد تیم بزرگ سالان شوم. در تیم جوانان توانسته ام هایز مقام اولی امید، مقام دومی مسابقات سنندج و قهرمانی مسابقات آسیا شوم. تا کنون نیز توانسته ام 5 مقام در سطح کشوری به دست آورم.

آقای دهقان، اگر ممکن است در رابطه با تاریخچه بازی گلبال برای خوانندگان توضیح بفرمایید.

در زمان جنگ جهانی دوم یکی از افسران انگلیسی توپ صدا داری را برای سربازانی که در جریان جنگ نابینا شده بودند ابداع کرد. از آن زمان این بازی به شکلی نیمه حرفه ای در جهان مطرح شد و بعد ها به صورت حرفه ای در آمد.

حال اگر ممکن است بفرمایید که این بازی از چه زمانی وارد ایران شد؟

آقای منصوری: در سال 1356 این بازی در ایران از سوی برخی از مربیان ورزش نابینایان صاحب انجمنی به همین نام شد که من نام رئیس و اعضای وقت این انجمن را به خاطر ندارم.

در سال 1988 میلادی بود که ایران برای حضور در مسابقات المپیک به سئول اعزام شد. اما به دلیل عدم حضور ایران در برابر اسرائیل به مدت 10 سال و تا زمان مسابقات 1998 مادرید از حضور در این مسابقات محروم گردید.

یکی از دوستان برای ما بفرمایند که امروزه چند تیم گلبال به صورت رسمی در کشور مشغول به فعالیت هستند؟

آقای دهقان: امسال در مسابقاتی که در سطح باشگاهی آن هم نه در سطحی کاملاً حرفه ای برگزار شد، مجموعاً 17 تیم حضور داشتند که به 7 تیم سوپر لیگ، 5 تیم دسته 1 و 5 تیم دسته 2 تقسیم می شدند.

تعریفی که از واژه حرفه ای در باشگاه داری ارائه می شود با آن چه امروز ما شاهد آن هستیم بسیار متفاوت است. به تیم حرفه ای در برابر کار حرفه ای که از آن انتظار می رود دستمزد های حرفه ای نیز پرداخت می شود. حال آن که در ایران صرفاً باشگاهی بدون هیچ گونه تعهدی تأسیس شده و بازی کنان 10 روز مانده به مسابقات برای تمرین فرا خوانده شده و در زمان مقرر نیز به محل برگزاری مسابقات اعزام می گردند. پس از بازگشت از مسابقات نیز کسی نیست که هیچ گونه ارزشی برای فعالیت آنان قائل شود. زیرا هیچ معیار درستی برای واژه حرفه ای در ایران وجود ندارد. تنها تیم به واقع حرفه ای در ایران تیم نفت خوزستان است.

آیا شما شغل دیگری هم دارید یا تنها از طریق ورزش کسب درآمد می نمایید؟

آقای دهقان: نه. من تنها حرفه ام ورزش و تنها منبع درآمدم نیز ورزش است.

آقای منصوری: من هم منبع درآمد دیگری جز ورزش ندارم.

حال که حرفه هر دوی شما ورزش است، آیا باشگاه ها به قرارداد هایی که با شما منعقد می کنند پایبند هستند؟ آیا پرداخت هایشان به موقع صورت می گیرد؟

آقای دهقان: این مطلب بستگی به وضعیت مالی باشگاه دارد. گاهی باشگاهی بضاعت مالی کافی دارد و پرداخت هایش را به درستی انجام می دهد. گاهی هم در باشگاهی بضاعت مالی کافی موجود نیست و این اتفاق نمی افتد. اما در قرارداد هایی که با وزارت ورزش یا کمیته ملی المپیک در رابطه با جوایز بسته می شود، برای مثال مسابقاتی که در آبان ماه برگزار شد به ما وعده داده شد که جوایز آن که 30-40 سکه بوده تا 15 اسفند ماه پرداخت خواهد شد. ولی تا کنون که در سال 1393 هستیم هنوز اتفاقی نیفتاده است.

ممکن است در رابطه با رده بندی تیم ها نیز برای خوانندگان ما بفرمایید؟

در مسابقات سوپر لیگ به ترتیب تیم مناطق نفت خیز، هیئت نابینایان تویسرکان و بهزیستی قم مقام های اول تا سوم را از آن خود کردند.

در مسابقات دسته 1 تیم های هیئت نابینایان کرمان، بهزیستی اصفهان و مازندران توانستند مقام های اول تا سوم را کسب نمایند.

در رقابت های دسته 2 نیز اگر درست به خاطر داشته باشم، تیم های تراکتور سازی تبریز، کیهانبد تهران و فولاد غرب کرمانشاه هایز مقام های اول تا سوم شدند.

آقای منثوری: با این که طبق فرمایش آقای دهقان تیم های ما تیم هایی نیمه حرفه ای و بعضاً آماتور هستند در میان لیگ های موجود در کشور های دیگر جهان در زمره معتبر ترین لیگ ها قرار دارند. در ایران بر خلاف آن چه در کشور های دیگری نظیر چین دیده ایم، تیم های موجود در سطح لیگ های باشگاهی رده بندی می شوند. با بازیکنان هر باشگاهی قرارداد بسته می شود. تیم ها به صورتی نه دوستانه که کاملاً جدی شرکت نموده و مقام ها مشخص می شود. حال در این میان ممکن است باشگاهی دستمزد بازی کنان را به هر شکلی طبق قرارداد بسته شده نپردازد. اما به هر حال بازی ها به شکلی رسمی برگزار می گردند. اگر هم بازی کنی دستمزد خود را نگرفته باشد امکان طرح شکایت از سوی او علیه باشگاه طرف قراردادش وجود دارد.

وضعیت تیم های نوجوانان، جوانان و بزرگ سالان کشورمان چگونه است؟ آیا تیم نوجوانان توانسته است مقامی را هم به دست آورد؟

آقای دهقان: تیم گلبال نوجوانان ما به دلیل برخی مشکلات مالی متأسفانه نتوانست به مسابقات مالزی اعزام شود. اما تیم جوانان توانست مقام اولی این مسابقات و همچنین مسابقات دوره قبل آسیا که در ژاپن برگزار شد را از آن خود نماید و تیم بزرگ سالان ما نیز تا کنون توانسته است علاوه بر قهرمانی آسیا عنوان سومی جهان را به خود اختصاص دهد.

آقای منصوری: ولی در حال حاضر تیم ایران در رنکینگ جهانی دارای مقام اولی است.

درباره چگونگی این بازی برای برخی خوانندگانی که با این بازی آشنایی چندانی ندارند قدری توضیح بفرمایید.

آقای دهقان: این بازی در زمینی درست با مساحت زمین والیبال (18 در 9) با 2 دروازه 9 متری که در سمت چپ و راست زمین قرار گرفته و هر یک به 3 قسمت 3 متری تقسیم می شوند برگزار می شود.

در هر یک از دروازه ها 1 نفر وظیفه دفاع از محدوده های 3 متری را بر عهده دارد. به این ترتیب 3 نفر مسئول دفاع از هر دروازه هستند. در این بازی هر تیم باید تلاش کند تا به تیم مقابل گل بزند. البته در این بازی نیز مانند تمام بازی های دیگر خطا هایی ممکن است رخ دهد. پرتاب بلند یا highball و خطای کشیده یا longball, خطای چشم بند (بازی کن حق دست زدن به چشم بند خود در طول بازی مگر در صورت افتادن یا کنار رفتن آن را آن هم با اعلام این مطلب به داوران ندارد.) خطای 10 ثانیه، خطای مربی گری غیر مجاز، رفتار غیر ورزشی و … از جمله خطا هایی به شمار می روند که در این بازی باید مد نظر قرار گیرند.

هر تیم شامل 6 نفر (3 نفر در ترکیب اصلی و 3 نفر روی نیمکت ذخیره) است. این بازی معمولاً با حضور 10 داور انجام می گیرد. پیش تر تعداد داوران این بازی 12 نفر بود که به دلیل حذف صبت پرتاب ها امروزه به 10 نفر کاهش یافته اند.

زمان این بازی نیز 24 دقیقه مفید است که به دو نیمه مساوی 12 دقیقه ای تقسیم می گردد. بین دو نیمه نیز 3 دقیقه استراحت در نظر گرفته می شود. در طی این 24 دقیقه هر تیم می تواند از 4 time out یا زمان استراحت و 4 جابجایی استفاده نماید. البته هر تیم می تواند در زمان استراحت بین دو نیمه نیز 3 جابجایی انجام دهد که جز جابجایی های انجام شده در طول 24 دقیقه بازی به شمار نمی روند.

آقای منصوری: قوانین این بازی درست مانند بازی فوتسال است که جابجایی های آن نا محدود بوده و هر بازی کن جابجا شده می تواند به دفعات وارد بازی گردد.

آیا در این بازی نیز مانند بازی فوتبال شرایط سنی وجود دارد؟

آقای دهقان: اگر از سوی فدراسیون گلبال ایران یا فدراسیون جهانی گلبال اعلام شود که برای مثال قرار است بازی در رده سنی جوانان برگزار شود، باید در انتخاب بازی کنان این شرط مد نظر قرار گیرد. اما اگر قرار باشد بازی در رده سنی بزرگ سالان انجام گیرد، محدودیت سنی خاصی وجود ندارد.

در رابطه با سن خداحافظی بازی کنان چطور؟

این مورد مانند بازی فوتبال بستگی به شرایط جسمی خود بازی کن دارد. در ایران ما شاهد این هستیم که بازی کن فوتبال در سن 34 سالگی خداحافظی می کند. حال آن که ریوالدو بازی کن برزیلی در سن 44 سالگی این کار را انجام داده است. در ایران فریدون اسدی جز اولین بازی کنان گلبال بود که هنوز با داشتن 50 سال به فعالیت خود ادامه می دهد.

آیا شرایطی هم وجود دارد که فردی با وجود نابینایی بتواند به مربی گری گلبال بپردازد؟

آقای دهقان: در سطح مسابقات کشوری شاید همان گونه که می بینیم افرادی با وجود کم بینا و یا حتی نابینا بودن مربی گلبال باشند، اما در سطح مسابقات برون مرزی ما چنین موردی ندیده ایم.

آقای منصوری: البته به این دلیل که باید مربی بتواند روزنه هایی را ببیند، سیستم تیم مقابل را تشخیص داده و خود نیز برای تیمش سیستمی طراحی نماید، بازی کنان تیم مقابل را شناسایی کند، بازی کنان را در طول زمین تعقیب نماید و … این امر ممکن نیست.

آقای دهقان: شاید یک فرد نابینا یا کم بینا بتواند یک مربی تمرینی خوب به شمار رود، اما در سطح بازی های ملی تحقق این شرایط امکان پذیر نیست.

آقای منصوری: البته انتخاب بازی کنان این بازی نیز مانند فوتبال نیست که فقط از بین بازی کنان سوپر لیگ انجام شود. به این ترتیب که هر بازی کنی از هر دسته و رده ای به شرط این که در زمره بهترین ها باشد می تواند برای تیم ملی انتخاب شود.

آقای دهقان: ما از تیم هیئت نابینایان تویسرکان به اردوی تیم ملی دعوت شدیم. قراردادمان هم با همان باشگاه بوده است. قرار است در ترکیب تیم ملی به مسابقات جهانی فنلاند اعزام شویم که پنجم تا پانزدهم تیر ماه برگزار خواهد شد.

سؤالی که برای خود من مطرح است این است که آیا بیمه ای برای حمایت از حادثه دیدگان و مصدومان بازی گلبال وجود دارد؟ آیا بیمه حوادث از این افراد حمایت می کند؟ چون همان گونه که می دانیم این بازی نیز مانند تمام بازی های دیگر خطرات خاص خود را در پی خواهد داشت.

آقای دهقان: بیمه ای به نام بیمه حوادث که نه. برای ورزش کاران اعم از بینا و نابینا بیمه ای به نام بیمه ورزشی وجود دارد که بیمه نامه آن از سوی فدراسیون پزشکی-ورزشی صادر می گردد. ورزش کارانی که تحت پوشش این بیمه قرار می گیرند، اگر در محیط ورزشی و حین بازی دچار مصدومیت و حادثه ای شوند مورد حمایت قرار خواهند گرفت.

و اما سخن آخر؟

آقای منصوری: از افراد نابینایی که مخاطبان این مصاحبه هستند خواهشمندیم از این ورزش نیز مانند دیگر ورزش ها حمایت نمایند. زیرا اگر این ورزش که ویژه نابینایان است از سوی آنان مورد حمایت قرار نگیرد از سایرین نمی توان انتظار حمایت داشت. از افراد دیگر که با مشکل بینایی مواجه نیستند هم می خواهیم که با روی آوردن به تماشای این ورزش موجبات پیشرفت هر چه بیشتر آن را فراهم آورند.

آقای دهقان: من فقط می توانم به نابینایانی که این مصاحبه را چه به صورت شنیداری و چه به صورت متنی دریافت می کنند توصیه کنم که ورزش را در برنامه زندگی خود قرار دهند. حتی اگر نخواهند به صورت حرفه ای ورزشی را دنبال نمایند. این امر برای حفظ سلامتی آنان ضروری می نماید. در پایان نیز باید از تمامی کسانی که به نوعی برایم زحمت کشیده اند تشکر کنم. نامی از آنان نمی برم. چون تعدادشان بسیار زیاد است.

ما هم برای شما دو دوست عزیز آرزوی موفقیت های روز افزون داریم و امیدواریم خبر موفقیت هایتان را بشنویم.

 

موفق باشید.

فریبا نوری.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *