ورزش در میان نابینایان همراه با آقای رضا گلمحمدی

Golbal

با درود خدمت شنوندگان عزیز مجله گفتگو. رحیم گلشنی هستم، با معرفی یکی از ورزشکاران موفق کشورمان. با ما همراه باشید.

رضا گل محمدی یکی از جودو کارانی است که در عرصه این ورزش بسیار نامی بوده و بسیاری از دوستان نابینا از دور و نزدیک او را می شناسند و احتمال برخورد شان در خلال مسابقات با ایشان بسیار زیاد بوده است.

آقای گل محمدی خدمت شما سلام عرض می کنم. لطف کنید خود را برای شنوندگان مجله گفتگو معرفی بفرمایید.

گل محمدی : به نام خدا. با عرض سلام خدمت دوستان. رضا گل محمدی متولد سال 1364 هستم. لیسانس روان شناسی دارم. حدود 10 سال است که عضو تیم ملی جودوی نابینایان و کم بینایان کشور هستم.

گلشنی: سپاسگزاریم از شما به جهت این که دعوت ما را پذیرفتید و در این گزارش با ما همراه بودید.

آقای گل محمدی برای ما بفرمایید که ورزش حرفه ای را از چه زمانی شروع کردید؟

گل محمدی : ما در سال 1375 بود که به اتفاق تنی چند از دوستان که بزرگ تر از من و مشوق من نیز بودند، در مدرسه شهید مرادی تبریز پس از اتمام کلاس ها برای پرداختن به ورزش دو میدانی می رفتیم.

این کار را در ابتدا به صورت تفریحی و تفننی انجام می دادم. تا این که در سال 1379-80  به ورزش حرفه ای رو آوردم.

گلشنی: رضا! مشوقانت در ورزش حرفه ای چه کسانی بودند؟

گل محمدی : همان طور که گفتم یک سری از بچه های بزرگتر از من که در همان مدرسه با من بودند مانند: آقای کریم عباسی، آقای روح ا… ساعی، آقای مهدوی و بعد ها هم آقای حکم آبادی از مشوقین من بودند. اینان در حال حاضر نیز از ورزشکاران قهرمانی مطرح کشور به شمار رفته و ما هنوز هم با هم در ارتباط هستیم.

گلشنی: چه انتظاری از مشوقان خود دارید؟ دوست دارید چه چیز هایی را در رابطه با شما رعایت نمایند؟

گل محمدی : البته من بسیار کمتر از آن هستم که بتوانم از آنان بخواهم چیزی را در رابطه با من رعایت نمایند. اینها خیلی خوب هستند. همینکه بتوانم احترامشان را حفظ کنم برای من کافی است. فقط دوست دارم بچه های دیگر را نیز مانند من تشویق نمایند تا آنان نیز بتوانند به ورزش رو بیاورند.

گلشنی: آقای گلمحمدی! پیش از جودو به صورت حرفه ای چه ورزشی را دنبال می کردید؟

گل محمدی : تا پیش از پرداختن به جودو من در سطح کشوری به ورزش دو میدانی مشغول بوده و در سطح قهرمانی کشوری نیز در حد تیم استانی به گلبال می پرداختم.

گلشنی: ورزش جودو را از چه سالی شروع کردید؟

گل محمدی : پیشتر حدود یک سالی کشتی کار کرده بودم. از آنجا که این ورزش بسیار به جودو نزدیک است، من نیز ورزش جودو را انتخاب کردم. بهمن ماه سال 1381 بود که به صورتی اتفاقی سر تمرین های این ورزش رفتم. به مرور به آن علاقه مند شدم و دو سه ماهی سر تمرین ها حاضر شدم. سپس در مسابقات مدعیان تیم ملی جودو شرکت جستم.

در اوایل سال 1382 بود که به اردوی تیم ملی دعوت شدم و به صورت حرفه ای این ورزش را در پیش گرفتم.

گلشنی: می دانی که همه ورزش هااعم از انفرادی و گروهی جذابیت های خاص خود را دارا هستند. فکر می کنی در میان نابینایان کدام ورزش از محبوبیت بیشتری برخوردار است؟

گل محمدی :فکر می کنم ورزش گلبال به دلیل دسترس پذیرتر بودن برای نابینایان و امکان تمرین آنان در باشگاه های ویژه خود از محبوبیت بیشتری برخوردار باشد.

گلشنی: من از مقام های کشوریت سؤال نمی کنم. ماشا ا… آن قدر زیاد هستند که شاید در این مجال فرصتی برای بر شمردنشان نباشد. از جاهایی که برای مسابقات بین المللی رفته و مقام هایی که در طول این مسابقات توانسته ای کسب نمایی برای شنوندگان ما بگو.

گل محمدی : فکر کنم از لحاظ بیان تاریخ دقیق یکی دو سالی این طرف یا آن طرفتر بگویم. اما سال 1384 یا 5 مسابقات فسپیک آسیایی اولین مسابقات من بود که در مالزی دوم شدم. بعد در تورنومنت آذربایجان سوم شدم. در مسابقات برزیل که المپیاد جهانی هم بود، باز سوم شدم. سال بعد باز در تورنومنت آذربایجان شرکت کرده و اول شدم. در المپیک پکن پنجم شدم. سال بعد در ترکیه سهمیه المپیک لندن را گرفتم. سال بعد یعنی 2011 بود که در مسابقات جهانی آنتالیا متأسفانه از مسابقات حذف شدم.

گلشنی: یک خاطره تلخ و شیرین از مسابقاتت می توانی برای ما بگویی؟

گل محمدی : اول تلخ را بگویم یا شیرین را؟

گلشنی: فرقی نمی کند. از هر دو برایمان بگو.

گل محمدی : بدترین خاطره من برمی گردد به زمان پس از مسابقات مالزی که داشتیم برای مسابقات جهانی فرانسه آماده می شدیم. من به دلیل برخورداری از آمادگی جسمی کافی از سوی مربی بدون شرکت در مسابقات انتخابی برای اعزام برگزیده شدم. آن زمان تا مسابقات 4 ماهی زمان داشتیم. 10 روز به مسابقات مانده بود که من به اردوی متصل به اعزام رفتم. به تبریز آمدم و از خانواده خداحافظی کردم و به اردو اعزام شدم. دو سه روزی بود که مشغول تمرین بودیم. ناگهان متوجه شدم ویزای تمام بچه ها آمده اما به من ویزا نداده اند. باز هم نا امید نشدم. تا پایان اردو ماندم اما ویزا به من داده نشد. به حدی از این اتفاق ناراحت بودم که تا 7-8 ماه به  باشگاه هم نرفتم. ورزش قهرمانی جوری است که اگر مسابقه اولت راحت برگزار شود، هم با جو آشنا می شوی و هم با روحیه بهتری به رقابت با دیگر حریفان می روی.

شیرین ترین خاطره من نیز به همین مسأله و مسابقات برزیل برمی گردد.

وقتی به آنجا رسیدیم و شب جدول مسابقات را برایمان آوردند، متوجه شدم اولین مسابقه ام با یک جودو کار الجزایری خواهد بود. خوب این کشور هم که صاحب چندان نامی در جودو نیست. به همین دلیل هم بچه ها به من می گفتند: خوش به حالت که اولین مسابقه ات با چنین حریفی برگزار می شود. من که بی نهایت از این موضوع خوشحال بودم، شب را با خیال راحت خوابیدم. صبح که برای مسابقات رفتیم، دیدم اوضاع به هیچ وجه آن گونه که من تصور می کردم نیست و حریفم هم بسیار جودو کار قابلی است. من پس از 3-4 دقیقه ای که از مسابقه می گذشت به او باختم. از این اتفاق آن قدر نا امید بودم که با خود گفتم: من که به یک الجزایری باختم، دیگر هرگز نمی توانم مقابل حریفان دیگر کاری از پیش ببرم.

ناراحت به سالن تمرین آمده و نشستم. بچه هایی که از من با تجربه تر بودند و او را نیز می شناختند، به من گفتند که اتفاقاً او بسیار جودو کار خوبی است و حتماً قهرمان جهان نیز خواهد شد. همین طور هم شد. او تمامی حریفانش را برد و صعود کرد. من هم به همین دلیل حذف نشدم. در تمامی مسابقاتم یعنی هر 5 مسابقه، توانستم حریفانم را در همان 3-4 ثانیه اول ضربه فنی کنم که در جودو اصطلاحاً این عمل را ایپون می گویند. بنابر این تا مقام سومی جهان پیش رفتم و حریف الجزایریم نیز همان گونه که برخی از بچه ها پیشبینی کرده بودند قهرمان جهان شد و هنوز هم قهرمانی المپیک از آن او است.

گلشنی: آقای گلمحمدی! توصیه ات به دوستان چه ورزشکار و چه غیر ورزشکار چیست؟

گل محمدی : حالا در مورد آن بخش از قضیه که به ورزش مربوط می شود، من از تمامی همنوعان خودم خواهش می کنم که برای داشتن یک ارتباط خوب و سازنده با جامعه و برای این که مردم ما را بهتر ببینند و بشناسند و قبول داشته باشند، به طرف ورزش بیایند. این کار برای روحیه و بدن خود شان نیز خوب است. این امر شاید مشکلات بسیاری را برای نابینایان به همراه داشته باشد اما بسیار می تواند مفید واقع شود. شاید از میان صد نفر یک نفر بتواند خود را تا ورزش حرفه ای و قهرمانی بالا بکشد، اما این نباید موجب نا امیدی و مانعی برای حضور نابینایان در فعالیت های ورزشی تلقی گردد.

گلشنی: مشکلات و کمبود هایی که در عرصه ورزش با آنها مواجه بوده ای چه اموری را شامل می شدند؟

گل محمدی : حال اگر بخواهیم با کشور های دیگر مقایسه کنیم که خود تان هم می دانید اصلاً شدنی نیست. ولی من همیشه به بچه ها می گویم. ما مشکلاتی داریم. پیش از ما داشته اند و پس از ما هم خواهند داشت. به خاطر مشکلات نا امید نشوید. به هر حال هر نابینایی برای حاضر شدن سر تمرین، رفتن به یک پارک یا حتی یک پیاده روی ساده با مشکل مواجه است. مشکلاتی که بر سر راه نابینایان کشور ما وجود دارند بسیارند. ما از لحاظ باشگاه، برخورداری از مربیان متخصص آموزش به افراد نابینا و کلاً معلول در سطح پایینی قرار داریم. معابر خوب و مناسب سازی شده نداریم. به لحاظ ارزش فعالیت بچه ها در کشورمان نیز به هیچ وجه با کشور های دیگر قابل مقایسه نیستیم. نابینایان ما واقعاً محروم هستند. اما هم من خود، شیرینی غلبه بر این مشکلات را دوست دارم و هم دست یافتن به آن را به دوستان دیگر توصیه می کنم.

گلشنی: با مجله گفتگو چگونه آشنا شدی؟

گل محمدی :راستش را بخواهید، من به دلیل مشغله هایم در ورزش خیلی فرصت پرداختن به مجله را ندارم. اما در این 2 -3 هفته اخیر که قرار شده مصاحبه ای با هم داشته باشیم، از طریق برخی از بچه ها به سایت مجله رفته و مطالب آن را پیگیری می کنم.

گلشنی: خیلی ممنونم از رضا گل محمدی عزیز. کسی که شاید امثالش در این کشور بسیار کم باشد. کسی که باعث افتخار همه همنوعان مان بوده و توانسته افتخارات بسیاری را نیز برای کشور مان به ارمغان بیاورد. امیدوارم هر جا که هستی سالم و تندرست باشی. اگر در پایان سخنی با دوستان داری ما می شنویم.

گل محمدی : خیلی از شما که چنین گزارش هایی را تهیه می کنید ممنونم. شاید تعدادی از بچه ها که در خانه هایشان این مطالب را می شنوند بتوانند از این طریق به ورزش رو بیاورند. هر کس به نوبه خود دارای تخصصی است. من هم به نوبه خودم از تمامی دوستانی که این گفتگو را می شنوند، تقاضا می کنم ورزش را فراموش نکنند و باز هم از شما تشکر می کنم.

رحیم گلشنی

One comment

  • سلام گزارش خوبی بود من به آقای گلشنی خسته نباشید میگم و ازشون متشکرم
    به آقای گل محمدی هم تبریک عرض میکنم که برای ما افتخار آفریدند از مسئولین سایت هم ممنونم.

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *